من به خاطر دلايلي که مهمترين هاشو خواهم گفت ، فعلا خيلي کمتر ميام نت !!
البته اين دليل نميشه به نظرات و نوشته هاي سراسر نور و عشق شما دوستان پاسخ ندم ...!!!
و دليل نميشه شما هم منو از صفا و صميميت خودتون بي بهره بذارين ...!!!!

عضو کميته ي فناوري اطلاعات کانون مخترعين ايران شدم ...                       (بايد سه جلسه در هفته برم).
عضو کميته ي فني و مهندسي کانون مخترعين ايران هم شدم ...                 (بايد سه جلسه در هفته برم).
امتحانات پايان ترمم هم شروع شده و چون دانشگام سوييسيه بازرس از      سوييس مياد (خدا بهم رحم کنه).
پنجم ارديبهشت يه آزمون نهايي دارم تو مرکز فناوري اطلاعات مشهد براي تکنسين شبکه درجه يک.
توي المپياد ملي و مهارت هم ثبت نام کردم (دارم جدي ميخونم ... انشاالله نتيجه هم داشته باشه).
پشتيبان اينترنت ADSL فن آوا و صبانت هم هستم (اين شغل منه).
يه شاگرد خصوصي هم گرفتم که دارم بهش SolidWorks آموزش ميدم.          (اینم شغل دوم منه).

برام دعا کنين بتونم همشو به بهترين نحو انجام بدم ...!!!
هيچ کدمتون رو فراموش نميکنم و به همتون سر ميزنم ....
همتون رو دوست دارم .......

• من همينم که هستم!!!!!

• همه همين جورند!!!!!

ما يک باغچه ی کوچک داريم که توی آن يک درخت انار است.

هر روز نگاهش می کنم و به او فکر می کنم.

به ريشه هايش فکر می کنم که تا کجا ها رفته و چه کار می کند؟

فکر می کنم درخت برای بزرگ شدنش درد می کشد؟

هر وقت برگ هايش می ريزد، توی دلم می گويم : ديگر تمام شد، مرد

اما هرسال خدايا! دوباره برگ های تازه به درخت انارمان می دهی و جوانه توی دست هايش می گذاری. شب می خوابم و صبح می بينم گل داده است. گلهای قرمز قرمز.

ذوق می کنم و می گويم : خدايا تو معرکه ای !

گلهای قرمز، که انار می شود، من همينطور می مانم که آخر چطوری؟

خدايا! آخر تو چطوری از هيچ چيز ، همه چيز درست می کنی؟

کنار باغچه می نشينم، يک مشت خاک برمی دارم و می گويم: آخر قرمزی انار از کجای اين خاک در می آيد؟ شيرينی و قيافه ی قشنگش از کجا؟          يک خاک و اين همه رنگ، اين همه بو ، اين همه طعم!؟

خدايا ! به يادت می افتم، حتی با ديدن دانه های سرخ انار ...

بار ديگر چشم باز کن و نگاه کن

خيلی وقتها خدا آدم را دعوت می کند به نگاه کردن. ولی حيف که ما آدم ها، خوب نگاه کردن را بلد نيستيم. ما ذوق زده نمی شويم.تعجب نمی کنيم و اصلا حواسمان نيست که خدا همين جاهاست. توی همين باغچه ، لای همين ابرها، روی همين ثانيه ها. چشم های ما به همه چيز عادت کرده اند

به همه چيز ........... 

تو چی؟ تو چه جوری نگاه می کنی؟ تا حالا شده که با ديدن چيزی، مثلا

يک درخت، يک پرنده يا يک منظره، آنقدر تعجب کنی يا لذت ببری که بگويی:

خدا تو واقعا فوق العاده ای !

دنیا دیوار های بلند دارد و درهای بسته که دور تا دور زندگی را گرفته اند نمی شود از دیوارهای دنیا بالا رفت.نمی شود سرک کشید و آن طرفش را دید. اما همیشه نسیمی از آن طرف دیوار کنجکاوی آدم را قلقلک می دهد .

کاش این دیوارها پنجره داشت و کاش می شد گاهی به آن طرف نگاه کرد. شاید هم پنجره ای هست و من نمی بینم. شاید هم پنجره اش زیادی بالاست و قد من نمی رسد با این دیوارها چه  می شود کرد؟ 

می شود از دیوارها فاصله گرفت و قاطی زندگی شد و می شود اصلا فراموش کرد که دیواری هست و شاید می شود تیشه ای برداشت و کند و کند ... شاید دریچه ای، شاید شکافی، شاید روزنی ....

همیشه دلم می خواست روی این دیوار سوراخی درست کنم. حتی به قدر یک سر سوزن، برای رد شدن نور،برای عبور عطر و نسیم،برای ... بگذریم. گاهی ساعتها پشت این دیوار می نشینم  و گوشم را می چسبانم به آن و فکر می کنم؛ اگر همه چیز ساکت باشد می توانم صدای باریدن روشنایی را از آن طرف بشنوم. اما هیچ وقت، همه چیز ساکت نیست و همیشه چیزی هست که صدای روشنایی را خط خطی کند .

دیوارهای دنیا بلند است، و من گاهی دلم را پرت می کنم آن طرف دیوار. مثل بچه ی بازیگوشی که توپ کوچکش را از سر شیطنت به خانه ی همسایه می اندازد.به امید آنکه شاید در آن خانه باز شود. گاهی دلم را پرت می کنم آن طرف دیوار :

(آن طرف ، حیاط خانه ی خداست)

و آن وقت هی در می زنم، در میزنم، و میگویم: "دلم افتاده توی حیاط شما.می شود دلم را پس بدهید ..." کسی جوابم را       نمی دهد،کسی در را برایم باز نمی کند. اما همیشه، دستی، دلم را می اندازد آن طرف دیوار .همین. و من این بازی را دوست دارم. همین که دلم پرت می شود آن طرف دیوار ... آنقدر دلم را پرت     می کنم تا خسته شوند، تا دیگر دلم را پس ندهند. تا در را باز کنند و بگویند: بیا خودت دلت را بردار و برو. آن وقت من می روم و دیگر  بر نمی گردم .....

خدايا : به هر که ميوه ی سنگين عشق می دهی،شاخه ی وجودش را می شکنی. تو خود مرهم شاخه های شکسته باش .

ای خدا : ای انيس تنهايان! مونسمان باش و ای پناه بی پناهان! پناهگاهمان شو .

خداوندا : ما مدعيان دروغين انتظار هستيم. حرف از چشم انتظاری محبوب می زنيم .

اما به اندازه ی ساده ترين دوستانمان هم گوش به زنگ آمدنش نيستيم. الفبای انتظار را به ما بياموز و لذت انتظار را به ما بچشان .

خدايا : بر ما بی چشم و رويان نمک نشناس رحم کن! در اين خانه ی جهان که ميهمانيم چشم از صاحبخانه گرفته ايم و به سفره ی غذا دوخته ايم. ولی نعمتمان را به ما بشناسان

خدايا : نگاهمان را آنچنان به دنيا خيره مکن که چشم ديدن دين را نداشته باشيم .

خداوندا :  به هنرمندان ما دين و درد و درايت و به هنرجويان ما رشد و بلوغ و فراست و به نويسندگان ما عمق و غيرت و عزت عنايت بفرما

             و این راز تنهایی اوست ...